In het kader "entertain uw kroost eens tijdens het weekend" dacht ik zaterdag: we zullen eens wafels bakken. Ik heb namelijk een lekker maar simpel receptje liggen dat ik nog heb geerfd van ons kortstondig bivak-kookouderschap bij Chiro Divora. Daar werden ze altijd erg gesmaakt. En dat zou hier thuis normaal gezien niet minder mogen zijn.
En dus, na de middagslaapjes, toogden we aan het werk. Het deeg was snel gemaakt: het gaat tenslotte maar om wat ingredienten bij elkaar kappen en goed roeren. En bij dat kappen en roeren konden de twee oudsten natuurlijk goed helpen. Ons Fien, de snoeper dat ze is, wou natuurlijk van het deeg proeven. Gelukkig voor haar mocht dat ook. Initieel maar één keer, maar uiteindelijk heeft ze (en ook Klaas) verschillende keren met haar vinger in de pot gezeten. De smullers.
Ook Trijn zat er bij, al was die haar bijdrage vooral toekijken en af en toe het uitkrijsen van plezier: als ze er maar bij is, dan is ons poppemieke gelukkig (maar laat ze niet alleen, of het kot is te klein).
Uiteindelijk was alles klaar, en waren we klaar om te bakken:
Het bakken zelf is ook geen moeite: deeg op het wafelijzer, ijzer dicht en wachten. En! Oppassen dat er geen kleine kinderhandjes aan het hete wafelijzer komen. Vooral dat, eigenlijk.
Al snel waren de eerste wafels gebakken, en zaten er 3 kinderen te springen op hun stoel om te proeven (waarvan 2 bijna letterlijk). Maar de wafels waren nog wat warm, natuurlijk. Die 2 minuten dat ze hebben moeten wachten, dat was niet van de poes.
En ik denk dat ze dan nog iets te warm waren, want Fien heeft vandaag de halve dag lopen vertellen dat haar gehemelte pijn deed van de te warme wafels.
Enfin, het was dus smullen:
Ook Trijn mocht proeven:
Ons jongste masjoefel heeft zo'n hele wafel binnengesmikkeld. Lekker zoet, natuurlijk.
Enfin, het wafels bakken was een succes. De 2 groten hebben er elks een stuk of 3 verorberd, moeder en vader hebben natuurlijk ook geproefd, Trijn heeft er één opgegeten. De rest van het baksel - een wafel of 3 - is tijdens de avondmaaltijd in de kinderbuikjes verdwenen. Alles op, zoals het hoort, dus!