Fien Dagboek

Trijn - eerste tekening

2010-02-06T04:14:11

Kim vroeg overlaatst ergens in de commentaren of we Trijn al eens hadden laten "tekenen" of zoiets.

Toen hadden we dat nog niet gedaan. Maar ze had wel mijn frank doen vallen. Bij de andere twee hadden we dat inderdaad wel eens geprobeerd kort voor ze één jaar werden.
Bij Trijn had ik daar nog niet aan gedacht omdat ze toch nog klein was. Het gevoel van "oh kom, we zullen ze eens laten tekenen" was er nog niet geweest. En terecht zo bleek. Trijn bakte er niks van! Ze wist begot niet wat ze nu met die krijtjes moest aanvangen.
Ons jongste maakte auto's van de krijtjes en deed ze over en weer "vroemen". Wat gekleurde krasjes op het blad door onbewust krijt-papiercontact tot gevolg. Niks wat je een eerste tekening kon noemen.

Maar kijk! Vandaag, dik drie weken na Trijn haar eerste poging, wou Fien graag tekenen en liet ik de andere twee kinderen rustig meedoen. Elk een blad papier en tekengerief.
En ja hoor! Deze keer lukte het Trijn wel! Alsof ze nog nooit iets anders gedaan had, krabbelde ze haar blad mooi vol. Ze vond het zelfs plezant.

Ze heeft op die korte tijd toch weer veel bijgeleerd en zo kunnen ze vanaf nu gewoon met z'n drietjes aan tafel om te tekenen.

Hoera!

2010-01-27T15:17:20

We krijgen er nog een kindje bij!
Geen winterkindjes meer voor ons. Deze keer wordt het er eentje in volle zomer.

Vandaag kwamen we te weten dat het er ééntje is. Een tweeling zag ik nu niet bepaald zitten.
Nekplooimeting was in orde, maagje gevuld, blaas gevuld. Alles okee tot hiertoe.

Het volgende fotomoment vindt pas plaats rond 22 weken. Intussentijd passeren we geregeld eens langs de vroedvrouw.

Uitgerekende datum? vrijdag den 13de augustus 2010. We kopen dat kind alvast een zwarte kat en een ladder.

Klaas naar school

2010-01-27T01:31:29

Normaalgezien zou Klaas vandaag voor 't eerst naar school gaan.
"Normaalgezien" impliceert dat dat dus niet het geval is. De peuterjuf is afwezig. Hoelang dat weten we voorlopig nog niet.
Maar het lijkt ons het meest logische om onze kleine man dus pas na de krokusvakantie naar school te sturen.

En zo heeft moeder nog wat extra tijd gekregen om die olifantentas klaar te krijgen.
Zo heeft Klaas ook nog wat meer tijd om onder moeders rokken te blijven. Hij is immers toch nog behoorlijk jong.
Tegen de middag is het hier standaard Klaascrisis. Een ventje dat eigenlijk in zijn bed zou moeten, maar nog moet wachten omdat zus van school gehaald moet worden.
Hij zou nog wat meer moeten oefenen om zelf zijn schoenen en zijn jas aan te doen, om ervoor te zorgen dat hij op tijd stopt met spelen om naar 't wc te gaan, om eraan te denken dat dat piemeltje ín de wc moet wijzen ipv naar boven,...
Allemaal kleinigheidjes, zeker voor een kind van geen 2 jaar en 8 maanden. Maar 't zijn wel die kleintjes die het hemzelf en de juf een pak aangenamer gaan maken als hij daar wat vlotter in is.

Hij mag dus nog eventjes gezellig thuis blijven. Nog heel eventjes.

Trijn - eerste verjaardag

2010-01-26T05:17:35

Zeer uitzonderlijk was onze langslaper eens een vroege vogel. Ze moet het gevoeld hebben dat ze extra lang van deze dag moest profiteren. Zo rond de tijd dat we hier vorig jaar in actie zijn geschoten, ben ik dit jaar ons masjoefel uit haar bedje gaan vissen.
Anderhalf uur later, tegen verjaardagstijd, lag ze alweer te dromen.

Trijn haar verjaardag startte met het laten onderzoeken van Fien bij de dokter.
Fien had immers rode uitslag op haar romp en in haar gezicht. En aangezien 's avonds Trijn haar peter met zijn kroost zou langskomen, moesten we toch efkes uitsluiten dat het iets besmettelijks zou zijn.

Maar nee, niks ergs, ook niet de gevreesde roodvonk (al was Fien daar véél te levendig voor). Dus konden de gasten 's avonds zonder vrees ons huis betreden.

's Middags aan tafel probeerden we alvast Trijn haar kroon eens uit. Zeer interessant gedoe daar op dat hoofdje! Trijn doet niet liever dan proberen haar kleren aan te doen, bavetjes over haar hoofd te trekken, kettingen rond te hangen,...
De kroon was dus welgekomen experimenteergerief.

In de late namiddag kwam papa naar huis. Speciaal vroeger gestopt om Trijn haar verjaardagscadeautje te geven.
Ze kreeg van ons een xylofoon en enkele boekjes.
De grote behulpzame zus leek het wel niet zo goed te begrijpen dat we Trijn zelf wat lieten knoeien met haar cadeaupapier en dat zíj dat niet snel even mocht openmaken.
Fien en Klaas waren daarbij mogelijks tien keer nieuwsgieriger dan Trijn naar de inhoud van de pakjes.

Rond de vijven arriveerden Jurgen-peter-van-Trijn en zijn gevolg. Trijn haar meter bevindt zich momenteel in Indonesië en kon er dus niet bij zijn.
Weer werd er een pakje open gemaakt. Nóg boekjes (boekjes heb je nooit genoeg!) én... een spaarpot!
Ah ja! Trijn had nog geen spaarpot. Hoe zou dat kind nu in godsnaam rijk worden?
De spaarpot kreeg ondertussen al een schoon plaatske in de kast die Trijn cadeau kreeg van meter en peter ter ere van haar geboorte.

Na het pakje, het eten, na het eten de taart!
Trijn wou het vlammetje liever pakken met haar handjes dan het uitblazen. Weet zij ook veel natuurlijk!
Peter Jurgen hielp haar wel een mondje blazen en zo raakte dat eerste kaarsje ook gedoofd.

Zondag 24 januari maakten we met ons gezinnetje ook nog een kleine uitstap naar een tentoonstelling/wedstrijd voor neerhofdieren.
Voor elke jarige proberen we een uitstapje te maken en zo belandden we wat verder in het dorp tussen de kippen, ganzen, duiven, konijnen, cavia's.

Klaas had het zo niet met de hanen. Met een klein hartje liep hij tussen die kraaiende beesten door. Trijn liet het haar allemaal welbevallen.
De meest gekke gevleugelde soorten hebben we gezien. Kippen zo groot als Klaas, haantjes die lelijk waren als de nacht, fazanten met prachtige kleuren,...
Maar onze kinderen voelden zich toch wat meer op hun gemak tussen de kleine viervoeters.
Konijnen en cavia's zien er dan ook stukken aaibaarder uit dan de gevederde vrienden aan de andere kant van de tentoonstelling.

En zo begon Trijn aan haar tweede jaar!

Jarige Trijn

2010-01-25T05:28:11

Trijn was jarig vandaag! Een kleine éénjarige in huis vanaf nu.

Wegens gebrek aan fut en bewerkte foto's volgt het verjaardagsverslagje niet vandaag, maar zo snel mogelijk!
Uw geduld wordt dra beloond.

Zwemmen

2010-01-17T12:54:31

Vandaag zijn we nog eens gaan zwemmen. 't Was lang geleden! Trijn had nog nooit echt gezwommen, en voor de twee anderen was het al van op onze zomer vakantie geleden dat ze nog eens een zwembad van de binnenkant uit gezien hadden.

En dus werd het hoog tijd om dat nog eens te doen, een zwemmeke.

Wij toogden dus naar het zwembad van Lier, op een zondagochtend. Het werd al snel duidelijk dat we er niet alleen gingen zijn: een heuse wachtrij voor de kassa. Gelukkig moesten we niet al te lang wachten - ondertussen van de tijd gebruik maken om de 2 oudsten nog even te laten plassen helpt - en zo stonden we al snel in ons badpak klaar om het water in te duiken.

We zijn in eerste instantie *niet* in het kinderplonsbad geweest: het zag daar kwasi letterlijk zwart van het volk: voor elke baby/peuter/kleuter zaten er ook een mama en een papa bij, en al is dat plonsbad in Lier niet klein: er was niet veel plaats meer.
Gelukkig zijn er in Lier vele baden: er is buiten het grote - echte - zwembad ook nog een wildwaterbaan, een golfslagbad, een halfdiep klein zwembad en een soort vanalles en nog wat bad (met een stroomversnelling en ook met bubbelend water en zo). U ziet, voor elk wat wils. Dat is daar dik in orde.

We zijn dus begonnen in het golfslagbad. Dat was behoorlijk warm - maar niet zo warm als het plonsbad - en de diepte zakt af van een halve meter tot goed anderhalve meter. Dat is perfect voor onze twee oudsten om te staan. Het enige wat ge er moet bijnemen is dat ze af en toe die golfslag activeren, maar dat is ook wel eens plezant.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ons Fien vond het de max. Ze wou regelmatig graag naar het diep en ook de golven vond ze best okee. Ze heeft ook af en toe zonder hulp van Papa of Moeke "gesparteld", en hoewel dat wel spannend is vond ze dat toch ook heel plezant. Een hele waterrat, weliswaar een voorzichtige, maar toch: een hele waterrat, ons Fien.

Klaas vond al dat gedoe in het golfslagbad maar niks. We moesten hem goed vasthouden. Hij voelt zich niet helemaal op't gemak in't water. Gek, want op 't land haalt hij de gekste toeren uit van de 3. Toen we wat later op het vlakke ondiepe stuk speelde kwam hij wel wat los, en in het plonsbad later op onze bezoekje was hij toch ook helemaal in zijn element. Wat meer gaan zwemmen met dat venteke, dan wordt hij het wel gewoon.

En Trijn: die ging helemaal uit haar dak. Zowel het spartelen in haar zwemband als het "vrij" rondspetten in het water (mits deskundige ondersteuning van Katrien of mezelf) vond ze helemaal het einde. Dat kind heeft de hele tijd met een smile op haar gezicht gezeten, zo plezant vond ze het. En niks bang van't water. We hadden al door dat ze water plezant vond van de avonturen in't bad, maar dit hadden we toch niet verwacht.

Maar zwemmen, dat is ook vermoeiend. Tegen dat we naar huis geraakten was ons jongste al helemaal steendoodmoe. Ze heeft nog met moeite een koek binnengesmikkeld in de auto, en toen we ze - eens thuis - uit haar maxicosi plukten zat ze in een diepe slaap en sliep madam gewoon door op de arm van haar Moeke:

We hebben ze maar meteen - zonder eten - in bed gelegd en ze heeft ruim 3 en half uur geslapen. Dat kon dus tellen.

Enfin, het is dus voor herhaling vatbaar. Maar misschien dan niet op een zondagvoormiddag, want *zoveel* volk in de zwembad... Niet. Te. Doen.

Tekenen

2010-01-11T13:43:41

Ons Fien heeft altijd al graag getekend, maar de laatste tijd was dat een pak minder. Het interesseerde haar niet zo erg meer, was snel afgeleid, en gooide een beetje met haar klak naar het tekenen. Het begon dikwijls goed, maar ineens had ze dan genoeg en dan kribbelde ze haar blad maar vol waardoor het resultaat op niet veel meer trok.

Het was gek dat ze dat eerst wel goed deed, maar dat de lol er nu wat af leek. Maar wakker lagen we er niet van, er werd gewoon wat minder getekend ten huize Adriaenssen-Guetens.

Tot vandaag ons juffrouw ineens 2 prachtige tekeningen uit haar mouw toverde. Ter ere van de verjaardag van Juf Rina (de juf waar Fien tot voor kort bij in de klas zat, en waar Klaas binnenkort bij in de klas komt), maakte ze deze (een huis):

en deze (een paddestoel en een huis met veel schouwen):

't is de eerste keer dat ze echt een huis tekent, met een zon en wolken. Helemaal uit zichzelf, nergens vanaf getekend, zomaar, uit het blote hoofd. Bij de paddestoel heeft ze wat hulp gekregen van Moeke, want eerst zweefde de hoed van de paddestoel als een ufo boven de grond: een steeltje tekenen was - zelfs na aanwijzingen - een te abstract gegeven.

Maar voor de rest: helemaal eigen werk. Het mag niet veel lijken, maar we waren toch alletwee verbaasd dat ze ineens zo gedetailleerd tekende ipv zomaar wat gekribbel. Nu, helemaal verbazingwekkend is het ook niet: ons Fien heeft er een handje van weg om eerst iets te doen, laten zien dat ze het kan, en dan een periode een schijnbare terugval te hebben om dan daarna het ineens deftig te doen. Het is niet de eerste keer dat ze ons dat lapt.

Overgang naar de kleuterklas.

2010-01-07T02:47:34

Zo ging het;

Tom bracht Fien 's morgens naar school, ging daarna nog ne koffie drinken met een andere papa en kwam weer naar huis.
Samen brachten we daarna Klaas en Trijn naar moeke Sonja. Die konden immers niet mee naar school.

Om half elf stonden we in de peuterklas. Aan de deur stond de juf met een verzamelde bende peuters én een Fien met een kaboutermuts op. Ze had haar boekentas al bij. Wij namen haar jasje en botten nog mee.
Fien mocht vooraan lopen, wij volgden achter de bende peuters.
Juf Rina hielp Fien bij het kiezen van een kapstokje in het gangetje van juf Inge. Daar werden boekentas, jas en botjes achter gelaten.

Er werd aangeklopt bij juf Inge en haar kleuters. Fien en haar gevolg kwamen binnen in de klas waar alle kleuters in de kring zaten te wachten. Juf Rina gaf haar oudste peuter af en juf Inge nam haar jongste kleuter in ontvangst.
De peuters keerden weer naar hun klasje en Fien mocht zich een plaatsje zoeken in de nieuwe grote kring.
Enkele liedjes klonken nog vanuit de kring waarna een sliert werd gemaakt om aan tafel te gaan; Juf op kop.

Aan tafel werd het koningsbrood uitgedeeld dat de dag voordien werd gebakken. Ah ja! 6 januari is driekoningen natuurlijk.
Drie pitten zaten verstopt in het brood. Elk kind dat een pit vond, mocht een koning zijn. De eerste werd Melchior, de tweede werd Balthazar en de derde werd Kaspar. Vrijdag gaan ze driekoningen zingen in de andere klassen, zelfs in de lagere en middelbare school.
Een tasje thee en wat stukken fruit later zat het tafelmomentje erop.

Sloefjes werden in de kring op een stoeltje gezet, jasjes en warm gerief werd aangedaan. Tijd om buiten te spelen.
Meestal spelen de kleuters in de tuin van hun klasje, maar het gebeurt ook dat ze samen op de centrale binnenplaats spelen met de kleuters van de andere klasjes.
Blij was daar het weerzien met Liesje en Lopke. Zij zitten bij juf Ingrid en gingen maandag -samen met nog een ander peutertje- al over.
Lies en Fien vlogen elkaar letterlijk in de armen. Zeer vertederend om te zien!
De drie hebben heel te tijd samen gespeeld en gingen af en toe eens loeren aan de draad van het peutertuintje.

Na de speeltijd was het tekentijd. Elke kleuter kreeg een lang wit blad. Dat zou later gebruikt worden om driekoningenkronen van te maken.

Fien luisterde heel aandachtig naar juffie en keek goed wat de andere kleuters deden.
Toevallig zaten op haar rij alle kleintjes van de klas en aan de overkant zaten allemaal grote kleuters.
Binnen een mum van tijd stond haar blad vol mooie kleuren.

Of, bekijk dit op Vimeo.

Toen ze klaar was mocht ze haar blad en haar onderlegger op de grote tafel gaan leggen. Tuur wees haar de weg. (Er heerst wel wat strijd om zo'n kleintje de weg te wijzen in de nieuwe klas zo bleek en dus liet Tuur zich niet afwimpelen door een ander hulpvaardig kind.)
Kindjes die klaar waren, mochten bij juf in de kring zitten om nog enkele liedjes te zingen tot de rest mocht afronden.

Tot slot werd het verhaal van vrouw Holle nog verteld en zo was de dag om.
Om half één vertrokken we met onze flinke kleuter weer naar huis.

Op haar rug de boekentas die ze vorig jaar van haar meter en peter kreeg! Die hielden we opzij tot nu. Ze is er alvast zeer content mee, dus Greet en Tom; nog eens merci!

Vandaag ging ze voor 't eerst van 's morgensvroeg naar de kleuterklas.
Om twaalf uur ging ik ze oppikken en wist de juf me te vertellen dat Fien heel flink was geweest. Geen traan gelaten. Ze heeft vooral gekeken vandaag. Spelen was er nog niet bij. Ze is heel de klas rond geweest om eens overal te kijken, maar is uiteindelijk bij juf -die aan de grote tafel de koningskronen was aan 't afwerken- op schoot gekropen.
Ze is zelfstandig en trekt haar plan wel.

Nu nog wat geduld hebben tot ze zich wat meer op haar gemak voelt en wat meer kindjes kent zekers?

Spannend

2010-01-04T20:51:49

Morgen gaat ze naar de kleuterklas, ons oudste.
Ze gaat 's morgens zoals gewoonlijk naar haar vertrouwde peuterklas, maar daar blijft ze niet de hele dag.
Rond een uur of elf krijgt ze een kaboutermuts van haar peuterjuf, wordt er een dansje gedaan voor haar waarna ze door alle peuters en de peuterjuf wordt afgezet bij haar nieuwe kleuterjuf.
Een hele gebeurtenis dus.

Vanaf morgen gaat ze met andere woorden naar Juf Inge, wordt ze de jongste van de klas terwijl ze nu de oudste is, ziet ze weer kleuters die nog bij haar in de peuterklas zaten, maar vooral ook veel kleutertjes wiens naam ze nog niet kent.

Wat blijkt... ons Fien vindt dat allemaal nogal spannend. Héél spannend zelfs.
Om vijf uur deze ochtend stond ze naast ons bed met "mijn buikje doet pijn, ik ben ziek".
Dus groeven we haar in onder ons dekbed, tussen ons beiden. Hopend op nog een beetje slaap.
Maar het buikje bleef pijn doen. Er moest naar 't wc gegaan worden, een slokje water was nodig.
Stiekem werd er ook al een baddeke naast het bed geplaceerd. Met een Klaas die op oudjaar de ziel uit zijn lijf kotste, kan een mens dus maar beter voorzichtig zijn als ook zuslief klaagt over buikpijn.

Deze ochtend moest het thee zijn ipv melk, er werd gezeurd en ruzie gemaakt en hoe verder de voormiddag vorderde, hoe meer ik onze levendige Fien zag verschijnen.
Dat kind heeft niks! Ze dicteert nog steeds haar broer, speelt lustig, eet goed.

Al is er inderdaad toch nog wat spanning waar te nemen. Ze huilt snel, terwijl het echt al lang geleden was dat ze voor 't minste haar tranen boven toverde.

Het beloven hier nog vermoeiende dagen te worden na schooltijd. Al hoop ik dat de meeste spanning er wat af is als ze morgen (samen met ons trouwens) al een stukje van de dag bij haar nieuwe juf is geweest.

Coole Trijn

2009-12-22T14:10:19

Vanmiddag lagen onze twee andere sjarels nog te middagdutten, en dus had onze jongste haar vader en moeder voor zich alleen. Dat vindt ze behoorlijk okee, al die aandacht.

Het ging zelfs zo ver dat madam een zonnebril opkreeg:

Of, bekijk dit op Vimeo.

In bovenstaande video kan u een aantal herkenbare herkenbaarheden van ons Trijn in actie zien:

Ze kan gillen tot uw oren er van pijn doen
Haar tong doet overwerk
De zever loopt er met momenten met sloten uit
Ze vindt het tegenwoordig de max om recht te staan annex te tooghangen aan een kast of mand
erg stabiel staat ze nog wel niet, maar oefening baart kunst
Ze verkoopt babyklap waar ge niks van verstaat
Ze steekt nog steeds alles in haar mond om te zien of het nu wel eetbaar is

Ze komt van ver, maar hetgeen we nu al zien belooft voor later.

Klaas met kuren

2009-12-09T22:11:57

Hij maakt het onszelf en zichzelf vaak niet gemakkelijk de laatste tijd. "Klaasje contrair" klinkt passend!

Hij wil vaak iets anders dan wij. Al was het maar gewoon om niet te doen wat wij vragen.
Over de kleinste dingen maakt hij een scène.

Gisteren bijvoorbeeld: Ik breng hem naar boven voor zijn middagdutje. Wil meneer in Fien haar bed slapen. Dat mag niet, dus zet ik 'm op z'n eigen bed. Resultaat: huilen, zich achterover gooien, roepen dat hij in Fien haar bed wil. Niet te overtuigen van zijn eigen goeie bed, laat ik 'm gewoon razen.
Ik heb geen goesting om een zinloze strijd aan te gaan. Er valt nu eenmaal niks toe te geven. Dus ga ik weer naar beneden.
Na een tijdje ga ik toch maar weer kijken. Hij huilt nog steeds, maar nu met de klaagzang "dees is mijn bedje".
Een knuffel, kus en een dons tot aan zijn oren later, is het voorbij.

Nog gisteren: Ik stap met Trijn en Klaas (allebei in de buggy) de Standaard Boekhandel binnen.
Klaas wil graag stappen, maar ik heb liever dat hij even blijft zitten. We hebben immers niet veel te veel tijd en hem eruit laten zou weer een heel onderhandelingsproces met zich meebrengen. Nee dus, even blijven zitten Klaas.
Mompelt hij "Stoute Moeke". En omdat ik er geen aandacht aan schenk klinkt daarna een loeiharde "Stoute Moeke!!".
Sja, daar staat ge dan als stoute moeder die haar kind niet loslaat in de winkel.
Een " 't Is goe hé Klaas" was gelukkig genoeg om dit roepspelletje niet te doen escaleren. Al zou ik 'm enkel hebben aangesproken hebben op 't feit dat hij zoveel lawaai maakte voor de andere mensen. Dat hij nu stoute moeke riep, daar kan ik me niet druk in maken.

Vanmiddag was 't weer van dat.
's Middags Fien van school gaan halen, brengt ook al wel eens gedoe met zich mee.
Trijn moet haar jasje aan, Klaas moet gaan plassen en ook zijn jas en botten aandoen. Maar Klaas wou niet mee! (En nee, dit is geen uitzondering hoor. Klaas wil wel vaker niet mee.)
Alweer heb ik geen zin om de strijd aan te binden dus mag hij van mij thuisblijven. Ik doe de deur toe, ga de trap af met Trijn en aanhoor Klaas zijn "ik ga wél meegaan"-klaagzang.
Trijn mag dan beneden efkes wachten terwijl ik Klaas op 't toilet zet en hem mee naar beneden neem.
Hij lijkt gekalmeerd.
Totdat we van Lier weer naar huis rijden! Het hek is weer volledig van de dam.
"Ik wil slapen in de auto", "Ik wil mijn konijn", "Ik wil platliggen."
Néé Klaas, we zijn bijna thuis!
Ik probeer 'm af te leiden met het feit dat we achter de bus rijden.
"Néé, een tractor!" dient hij me van antwoord. Mislukt dus. "Wij moeten botsen", "wij moeten tegen de bus rijden". Hah! Hij zou wel willen. Maar Fien niet! Die zei verontrust "nee hé moeke, dan is onze auto kapot". "Wij moeten botsen!" klonk Klaas nog vastberadener.
Thuisgekomen lagen botten, sokken en konijn al schoon de grond te versieren. Bij gevolg droeg ik hem zelf naar binnen. Dat leek me net iets verantwoorder dan 'm zelf te laten stappen op blote voeten.
Vervolgens werden Fien en Trijn uit de auto geloodst.
Uiteraard wou Klaas niet mee naar boven, dus bleef hij "rustig" (ahum) beneden op de trap zitten.
De tafel werd gedekt, de meisjes zaten aan tafel en dus ging ik Klaas even halen.
"Ik heb verdriet" klonk er beneden, "Ik wil rusten met mijn konijn." Dus pak ik dat zielig hoopke bijeen en draag hem naar boven.
Klaas wil iets zeggen tegen mij, maar na elk half woord trekt er nog zo'n dikke snik door zijn lijfke. Ik weet dus absoluut niet meer wat hij wou. Wat ik me wel herinner is dat ik moest lachen. Zo tragikomisch! Maar hij kon het niet zien hoor. Zijn hoofdje lag op mijn schouder.
We pakken zijn konijn, ik zet 'm mee aan tafel en voila, weer is het leed geleden.

Best vermoeiend, zo'n peuter! Volgens mij is dit échte peuterpuberteit!
Ik herinner me trouwens nog dat Fien vorig jaar rond deze tijd ook niet het gemakkelijkste kind was. Toen stak ik ook al wel eens mijn handen in m'n haar.

Sinterklaasje kwam weer binnen met zijn knecht

2009-12-06T08:33:51

Zaterdagavond 28 november:
Fien en Klaas zetten voor het eerst hun schoen. Ze hebben een tekening gemaakt die vergezeld werd van wat wensen. Gedicteerd door Fien en Klaas, neergepend door moeder.

Zondag 29 november:
De euforie is groot wanneer ze merken dat hun briefjes weg zijn en Sinterklaas elk kind twee chocoladecenten naliet.
De bestelling is geplaatst.

Zaterdagavond 5 december:
Na het bad en de laatste aflevering van Dag Sinterklaas, maken Fien en Klaas nog gauw een tekening om hun schoentje te begeleiden.

De tekeningen worden tot rolletjes gedraaid om in hun schoen te steken, waarna die worden aangevuld met wortel.
Vervolgens kiezen Fien en Klaas bij papa een pintje voor Zwarte Piet. En omdat kiezen moeilijk is en thee of koffie zetten voor Sinterklaas in dovemansoren valt, mag Sinterklaas dus een Vedettje nuttigen. Zwarte Piet wordt getrakteerd op een Westvleteren 12.

Fien zingt 10 keer Sinterklaas Kapoentje en Sinterklaasje bonnebonnebonne. Ze is nu al in volle verwachting!
Klaas zingt oorspronkelijk niet echt mee. Hij doet nogal tegendraads tegenwoordig. Maar als we denken dat Sinterklaas enkel komt als de kindjes gezongen hebben, doet hij toch ook zijn best.
Tot slot wordt het gordijn wat open geschoven en verlaten we de woonkamer.

(Dat gordijn heeft zo zijn eigen verhaal. Fien vroeg zich af waar onze schouw was en waar Zwarte Piet kon kijken of de schoentjes al klaar stonden. Dus toon ik haar de schouw en leg uit dat het gat dicht zit bij ons omdat er een stoof voor staat. Het deurtje van de kolenstoof openhoudend vraag ik haar of hij daardoor zou kunnen kijken. Nee, dat dacht ze niet. En dus zochten we een andere oplossing. Het gordijn wat opentrekken leek ons wel een plan. En zo gezegd zo gedaan.)

Bij het slapengaan was de spanning bij Fien al duidelijk merkbaar. Helemaal enthousiast en vol verwachting kroop ze in een bolletje haar bed in. Sinterklaas zou vannacht over ons dak stappen, maar volgens papa ging dat zo stilletjes dat onze kindjes het niet zouden horen.

Zondag 6 december:
Een dag die vroeg begon.
Trijn liet zich horen om half zeven. Een tutje en het vermoeden dat ze kaka had gedaan later, kroop ik terug in bed.
6u50 ondertussen: Klaas roept twee keer half huilend "Ik moet kaka doen!" om daarna gewoon stil te zijn. Dus blijven we in bed liggen.
Om 7u was het dan effectief tijd om naar Klaas te gaan. Vader mocht die honneurs waarnemen.
Gelukkig draagt het manneke nog een pamper 's nachts en bleef het ververswerk beperkt tot een pamper en een poep.
Ons manneke heeft de laatste dagen nogal last van krampen om daarna steevast de vooruitgang van de achteruitgang te testen.
Fien, die uiteraard van Klaas zijn gehuil en geroep wakker werd, vroeg stilletjes aan papa of Sinterklaas al was geweest. Papa had geen idee, hij had het niet gezien. Dus bleven de twee oudsten nog wat in bed liggen.
Maar de spanning moet te groot geweest zijn. Enkele momenten later trappelden er boven voetjes over en weer en hoorden we de bewijzen van bedrijvigheid in hun kamer.
7u30 was het hek van de dam en teenden de twee naar beneden.
Er werd een snelle blik geworpen op het gekregen goed vooraleer ze ons kwamen inlichten. "Sinterklaas heeft al iets gebracht" wist Fien ons te vertellen. Zou ze het zich grootser hebben voorgesteld? Dacht ze dat Sinterklaas werkelijk alles kon brengen wat er op je briefje staat? Had Sinterklaas zijn best niet goed gedaan?

Enfin, bij het onderzoeken van de cadeautjes werden ze er alleen gelukkiger op.
Fien kreeg immers een pop met een tutje! Wekenlang had ze zichzelf dat toegewenst.
Klaas kreeg auto's! Eigenlijk camions... Maar wielen zijn wielen, nietwaar?

De chocoladeventjes werden gesmaakt tussen al dat ontdekkingswerk door. Fien en Klaas leken twee uitgehongerde beren die een pot zoete honing kregen.

Een beetje later werd ook Trijntje wakker. Een beetje in de war van wat ze allemaal op de mat zag gebeuren, keek ze wat verdwaasd in 't rond. Niet de normale gang van zaken! Eigenlijk wil ze 's morgens eerst borst drinken.
Ze leek het echter wel gezellig te vinden bij de twee anderen en ontdekte rustig mee. Een chocolade cent, de blaadjes van de mandarijntjes, een klein popje en haar nieuwe lichtje, ze werden nauwlettend bestudeerd door ons jongste.

De héle dag hebben we onze kinderen niet gehoord. Gespeeld alsof hun leven er van afhing! Sinterklaas is waarlijk een Wonderlijk Man. Hij verwarmde onze kinderen hun hartjes. En ook die van moeke en papa. Ons hart maakte immers een sprongetje van blijdschap bij het zien van zoveel kindergeluk!

Middagdutjes

2009-12-03T21:05:51

Voor 't eerst houd ik ons Fien wakker 's middags. Ze had ocharme nog zo graag gaan slapen.
Reden? Wel... 's avonds gaan onze twee oudsten tussen half acht en acht slapen maar Fien sláápt niet om acht uur. Ze houdt het de laatste tijd met gemak vol tot half tien. Ettelijke waarschuwingen ten spijt en een wakkere broer tot gevolg.
Die laatste haalt zijn scha dan 's morgens in en dus wordt er geslapen tot 9u.

U hoort, dat is geen doen.
Maar ze wakker houden was ook niet van de poes. Onze kleine juffrouw is immers meer dan gehecht aan haar middagslaapje. Huilen en spartelen op de grond. Ze had zichzelf immers al slaapklaar gemaakt.
Het leek een zware straf die ze kreeg.

Ondertussen kijkt ze enkele filmkes van Shaun the Sheep, met een dekentje over zich, haar poppemieke bij haar, zalig in de zetel. Toch wat rusten dus. Ze ziet er moe uit ocharme.

Straks bakken we misschien nog wel speculaasjes. Al naargelang de slaapjes van die andere twee. En als 't vandaag niet lukt, dan doen we dat zeker morgen.

Ik hoop alvast dat ze vanavond niet al te lastig zal zijn van muugte en dat dit niet het slechtste idee van de week is geweest.

Knipsel

2009-12-02T03:41:26

Vanmorgen ging ik Fien in het klasje afzetten, en het viel al meteen op dat ze op hete kolen zat voor iets. Ze stond al half in de klas mét jas en botten nog aan vooraleer ik kans had gekregen om die uit te doen. Na dat alsnog gedaan te hebben, stoof ze meteen naar het keukentje van de klas om daar teleurgesteld te worden: hetgeen ze zocht zou normaal gezien op de kast moeten liggen, maar 't was weg. Fien helemaal teleurgesteld en verbouwereerd. Ik wist nog steeds niet waar ze achter op zoek was, maar stelde voor om het eens aan de juf te vragen.

Fien dus naar de juf, en het bleek dat ze op zoek was naar een knutselwerkje van gisteren. De juf had ze bij het opruimen gisteren verlegd tot bij de ingang, want de kindjes mochten hun werkjes meepakken. Fien dus meteen naar de deur, en ze kwam terug met een stapeltje papiertjes. Gelukkig met namen op, zodat ik het hare er kon uitpikken:

Wat bleek nu: gisteren had onze dochter ineens zin om te knippen en te plakken, en ze had dat duidelijk gemaakt aan de juf. En die was daarop ingegaan, blijkbaar. En dus was de hele klas aan het knippen en plakken getogen, met een hoopje kunstwerkjes als resultaat.

Toch fijn dat het klasritme even opzij kan gezet worden voor zo'n ingeving van't moment. Het zijn natuurlijk maar peuters, en ik heb weinig ervaring met andere kleuterscholen, maar ik weet niet of dat in veel andere scholen zou kunnen?

De juf was trouwens zeer opgetogen over Fien haar plakwerk, en ik moet toegeven dat haar "compositie" mooier en vollediger was dan de andere werkjes die ik in handen heb gekregen. Maar ja: eigen kind, schoon kind, hé

Nieuw bed (2)

2009-11-29T11:33:24

Goed negen maand na de komst van Fien haar bed (op 27 februari 2009), is dat bed wat uitgebreid en slaapt nu ook Klaas in een groot bed. Sinds de twee samen op de kamer sliepen zat dat er al aan te komen, want zo'n kinderbedje bij dat grote bed: dat paste toch niet echt.

En dus hebben we begin oktober een tweede stuk Flexabed besteld, en dat was deze week binnen. Ik vrijdag er dus om, en dus was het dit weekend weer knutselen geblazen. Tussen de drukke soep en de patatten door gisteren - Klaas gevallen (waarover later meer), Geschenkenbeurs op't school, Kaas- en Wijnsavond van de Chiro en de kinderslaapjes - ben ik er ingeslaagd het bed in elkaar te timmeren. De ervaring van de vorige keer hielp wel, natuurlijk. En vanavond hebben we dan de twee bedden verenigd tot één bed, zodat onze twee oudsten nu echt in een stapelbed slapen.

Omdat onze Klaas momenteel in een ja-nee faze zit, heb ik ook maar ineens zijn oude bedje afgebroken: kwestie van meneer geen kans te geven om niet in zijn grote bed te willen maar wel in het kleine, al is het maar om contreir te doen.

En dus ziet de slaapkamer van Fien en Klaas er nu zo uit:

Dat lijkt vol, maar het is echt veel properder dan voorheen, en het ééngemaakte bed is veel mooier dan de kakafonie van de 2 bedjes voorheen. We hebben van de gelegenheid gebruikt gemaakt om Fien haar trapje om te wisselen van kant: dit is namelijk iets gemakkelijker qua infrastructuur om nachtzoentjes te geven.

Hoe dan ook: Klaas is content met zijn nieuwe bed, hoor!

Hij is er ondertussen ook al uitgetuimeld, gelukkig zonder kleerscheuren of andere blutsen of builen. Zo kennen we hem.

Om het even met een cliché te zeggen: kleine kindjes worden snel groot. Gelukkig maar.
Volgende mijlpaal voor Klaas: naar school...